olijvenpluk

Voordat de echte olijvenkenner me betrapt zal ik zelf maar toegeven dat ik met deze post een beetje achter de feiten aan loop. Olijven worden in oktober geoogst en iedereen is inmiddels wel uitgeplukt.

Drie weken geleden echter, stonden de olijfgaarden nog vol plukkers en de kranten vol verhalen erover. Strijd over grondgebied betekent ook strijd over de bomen die op deze grond groeien. Elk jaar gaat de oogst hierdoor samen met confrontaties tussen Palestijnen, kolonisten en het Israelische leger. De YMCA organiseert al een aantal jaar reizen waarbij internationals een paar weken de Palestijnen komen helpen oogsten. Naast gratis arbeidskracht bieden deze internationals ook bescherming (in ieder geval geval tegen het leger, kolonisten maken zich minder druk om de media-aandacht die geweld tegen internationals oproept).

Twee Noorse meisjes die ik hier heb leren kennen waren betrokken bij de organisatie van de olijvencampagne van YMCA en nodigden me uit om een dag mee te gaan. Die dag verliep zo:

Welkomstcomité nr. 1

Aankomst bij de boomgaard. Olijfbomen worden heel oud en zijn vaak al generaties geleden door Palestijnse families geplant. Deze gaard is in het bezit van een Palestijnse familie, maar ligt in grondgebied dat onder Israelische controle valt. Dat betekent dat de boer elke keer dat hij naar zijn eigen grond wil om dit te bewerken, toestemming moet krijgen van het Israelische leger. De kolonisten uit de nederzetting die je in de achtergrond ziet liggen, geloven een door God gegeven recht op het land te hebben, en daarmee ook op de bomen. Hun aanwezigheid in de Westoever is illegaal, maar wordt gedoogd, net als hun betreden van de boomgaard.

(Het leger blijkt op de hoogte van onze komst en een legertruck met 6 soldaten staat ons op te wachten, de leider van de groep overlegt met hen terwijl wij vast aan de slag gaan)

Zodra we op zoek gaan naar olijven komt er een kolonist aangelopen (meegeteld? derde welkomstafvaardiging). Hij begint foto's te maken om ons af te schrikken. Internationale vrijwilligers verblijven meestal met een Israelisch toeristenvisum in de Palestijnse gebieden. Betrokkenheid bij 'de Palestijnse zaak' wordt je niet echt in dank afgenomen. Met foto's zouden kolonisten je identiteit en werkelijke bezigheden bekend kunnen maken aan de Israelische overheid. Let vooral even op het t-shirt van deze man . Ik weet niet hoe goed dit te zien is, maar de print is N(ew) Y(ork) C(ity). Veel kolonisten komen uit de VS en Frankrijk en gaan linea recta naar hun aankomst in Israel een nederzetting in. Dit lijkt me een importnationalist met een identiteitscrisis.

Goed gesprek tussen de drie belanghebbende partijen en de internationals (de man in het wit is een Israelische kolonist, in de boom zit een internationale plukker, daarnaast staan Palestijnen en de mannen in pak zijn van het Israelische leger)

We mogen doorgaan, onder het toeziend oog van het leger. We vinden echter geen olijven waarvoor een aantal mogelijke oorzaken zijn: schapen van de kolonisten die op dit land grazen hebben de olijven opgegeten; de kolonisten zijn ons voorgeweest; de oogst was sowieso al minimaal omdat de boer zelden zijn land mag betreden om de bomen te onderhouden. Omdat er niets te plukken is, grijpen deze twee internationals (in de gekleurde kleding) de kans aan om een gesprek te voeren met de aanwezige Israelische kolonisten (in het wit, vanwege shabbat). Ik word uitgenodigd deel te nemen aan het gesprek en hoor alle bekende argumenten een keer uit de eerste hand.

Omdat er niets te plukken is verlaten we de boomgaard wat eerder dan gepland, onder lichte dwang van deze jongens. De voorste geeft me nog een filmtip mee, hij was gisteren in de bioscoop en You Don't Mess With The Zohan moet ik echt gezien hebben.