Stilte en steun: De Israelische reactie in Jeruzalem

"Er gaat een gigantische golf van antisemitisme door Europa heen." Dat zegt een Joods Israelische kennis van me terwijl we in onze winterjassen op een terras in de Oude stad zitten en het –waar anders over- over de oorlog hebben. Ik kijk een beetje verbaasd, maar ze lijkt het te menen dus ik vraag waar ze precies op duidt. Op de vele demonstraties tegen de aanval op Gaza natuurlijk. Van Arabieren en Moslims kan ze het begrijpen, die tonen hun solidariteit met hun broeders en zusters, maar van alle andere deelnemers aan deze demonstraties is het gewoon antisemitisme. Dat zeggen de kranten ook, en haar familie en vrienden. Als al die Europeanen zo principeel tegen burgerslachtoffers in een oorlog zijn, waar waren ze dan tijdens de tweede wereldoorlog? En niemand geeft om de mensen in Gaza, het is een kansloze, overbevolkte, straatarme bom die wel moest ontploffen en niemand zit er op te wachten om de verantwoordelijkheid op zich te nemen – anders had iemand echt wel ingegrepen nu. Een andere verklaring dan antisemitisme is er dus niet voor alle protesten, en nu niet alleen Hamas en dus de Arabische wereld, maar ook nog eens de hele westerse wereld zich opnieuw tegen het Joodse volk keren, voelen Israeliers zich meer verenigd dan ze zich tijdens vorige oorlogen kunnen herinneren, en denken ze de bescherming van hun sterke leger harder nodig te hebben dan ooit.

Deze korte analyse van mijn kennis komt aardig overeen met wat ik van andere Israeliers om me heen heb gehoord. Volgens verschillende polls steunt 80 tot 90% van alle Israeliers de activiteiten van het leger in Gaza volledig. De haat en bedreiging tegenover Israel waarover ze in de media horen, legitimeert voor hen het optreden in Gaza en in tegenstelling tot de laatste Libanonoorlog, was dit offensief tot in de puntjes voorbereid en verloopt alles zeer doelgericht en planmatig, zeggen ook de kranten: Er zijn slechts tien doden onder de Israelische soldaten gevallen, en dat is het bewijs. Dat er aan de andere kant zoveel burgerslachtoffers vallen is vervelend maar volledig Hamas‘ schuld die de bevolking als menselijk schild gebruikt – en als Hamas de middelen had zouden zij ongetwijfeld onder de Israelische bevolking minstens hetzelfde aanrichten. Het is niet Israels schuld dat zij nu eenmaal betere wapens hebben.
Het bovenstaande hoor ik allemaal in gsprekken met kennissen die zichzelf zonder uitzondering als Links bestempelen, en lees ik in de vaak als neutraal of enigszins links bestempelde Engelstalige uitgave van Ha’aretz (hoewel hier op de opiniepagina soms ook andere geluiden te horen zijn). Omdat ik benieuwd ben naar de opvattingen van jongeren, bespreek ik de oorlog met de Israelische jongeren waar ik mee werk. Zij gaan allemaal naar een school die bekend staat als de meest linkse middelbare school van Jeruzalem. Wat onvertaalde aantekeningen, om hun uitspraken zo eerlijk mogelijk weer te geven.

Op de vraag of zij zich nog veilig voelen in Israel:

“ I live sort of in the middle of Israel, so I don't really feel threatend. But I don't know how I'd feel if I were in the south. I trust the Israeli government and because of that I do feel safe.”

“ In general Israel is a safe place for me. Right now my life is continuing regularly, because of the fact that the active war isn't near my home- Jerusalem.”

“ There is stress when I go out to the street, and all the media around me, but in concern of security- right now- Israel is trying to protect us as best as she can.”

“ In the south of Israel, the things are more complicated, and I don't think that everyone there can tell that Israel is a safe place, for example, I have family in Ashdod, and they come to stay with us- because its dangerous to stay there, and it is impossible to live a normal life there.”

“ I feel pretty safe in Jerusalem, because I don't think the Hamas wants to hurt Jerusalem, because of the many cultures in it. On the other hand, Israel is becoming a dangerous place to live in, so in general, I don't feel safe in Israel, but in Jerusalem I do.”

Op de vraag wat de invloed van de oorlog op hun leven is:

“ the main influence on my life is the madia, that non-stop reports what is going on.”

“ Because of what's happening right now I read the papers and look at the news all the time. The war also changed my political views a bit. I feel more patriotic, and I believe in my country. But as much as I think that this operation is justified, I do pity the innocent people who are getting hurt.”

“ The war, I think, has united Israel, because now most of the left-wing and the right-wing believers are thinking the same, except for the fanatical ones.”

Op de vraag of zij denken dat Israel de oorlog voort moet zetten of zo snel mogelijk moet beeindigen:

“ I strive for peace in my country, I dont think that killing in both sides is a solution. I know that it is hard to find a good solution, but there is nothing more sad than dead people.”

“ I strive for peace, but depending what cost. I will not give up Israel for peace, it is the only place I feel free and safe in. I think we can live in co-existance, but everyone has their own terms and most of the times the terms don't fit with one another.”

“ I think that in the end of the day, everybody wants peace, and I think that we have to make peace- and finish this war as soon as we can”

“ I know that for peace a lot of sacrifices have to be made, but I still won't give up on my country. Israel was built from nothing by people who just wanted a place of their own. I think I should respect those people, who built a better future for their children, for me, and not give up on Israel. As I said, I do want peace, but I will not give up on Israel, my country.”