Het moeras

Een leek die zich in Jeruzalems oude stad begeeft, zal na een wandeling van een kwartier - en het doorkruizen van de Christelijke, Moslim-, Joodse, en Armeense wijk - de conclusie trekken dat er zich in ieder geval vier afzonderlijkse sociale circuits binnen de oude stadsmuren afspelen.

Als die leek niet alleen heeft gelet op de kleding en haardracht van de bewoners, maar ook op het eten dat de barretjes serveren en de taal die er gesproken wordt, zal hij of zij wellicht een vijfde - Amerikaanse – groep ontdekt hebben. Op het plein voor Burgers bar kan je groepjes orthodox gekleedde jongeren horen kletsen in vloeiend Engels met een herkenbaar Amerikaans accent. De bagels die in een restaurant op een hoek van het plein geserveerd worden zijn niet groot en langgerekt zoals in het moslimkwartier, maar klein en perfect rond zoals je ze in Amerika (en tegenwoordig ook Europa) ziet.

Mocht de leek binnen het kwartier de straat kort hebben verlaten om de steen Golgotha in de Heilige Grafkerk aan te raken, dan zal hij of zij een glimps hebben opgevangen van de verschillen die er binnen de sociale circuits bestaan. In het gigantische Christelijke pilgrimsoord vinden gelijktijdig kerkdiensten van verschillende orthodoxe en katholieke gemeenschappen plaats (wat een chaos veroorzaakt die ik een andere keer zal beschrijven).


Goed, als onze leek de details van het sociale leven van één van deze subgroepen verder zou willen kennen, kan hij of zij de gebruiken hiervan op antropologische wijze van een afstand bestuderen, of door middel van strategische vriendschappen infiltreren in de groep. Voor één groep is er echter nog een andere manier. Dat is voor de groep religieuze jongvolwassenen die het straatbeeld in de wijken rondom het nieuwe stadscentrum grotendeels bepalen. Het dagelijks leven binnen deze scene - die bekendstaat als het moeras - staat centraal in dé tv-hit in Israel op dit moment. De serie, Srugim (= gehaakt; o.a. een verwijzing naar de gehaakte kippa die door Joodse mannen gedragen wordt)volgt het leven van vijf vrijgezelle ‘moerasbewoners’ en zou eigenlijk Sex and the Holy city gaan heten. Hier werd wijs genoeg van afgezien; de actie heeft zich in het eerste seizoen beperkt tot twee bescheiden zoenscenes die een hoop stof deden opwaaien. Niet alleen nieuwsgierige buitenstaanders, maar ook leden van de groep waar de serie over gaat, kijken massaal naar Srugim (via internet natuurlijk, de serie wordt uitgezonden op sjabbat). Mijn collega en tijdelijke huisgenoot maakte ook deel uit van deze groep, tot ze besloot niet langer aan het geloof vast te houden. De meeste vrienden die ik van haar heb ontmoet hebben hetzelfde levenspad gevolgd, en allemaal vinden ze de serie enorm geloofwaardig en waarheidsgetrouw. Tijdens de sjabbatmaaltijd die we deze vrijdag bij vrienden van mijn collega doorbrachten, werden aan de hand van de verhaallijnen herinneringen opgehaald uit hun tijd in het moeras. De mate waarin ze hun eigen levens in de serie herkennen, is weinig verrassend als je bedenkt dat één van de weinigen binnen hun vriendengroep die nog wel religieus is, de schrijver en regisseur van Srugim is.


Het tweede seizoen begint binnenkort en is al veelbesproken. Zo doen er al enkele weken hardnekkige geruchten de ronde dat ‘alle karakters opeens homo blijken te zijn’. Uit betrouwbare bron weet ik dat deze onwaarschijnlijke voorspelling niet uit zal komen, maar wel zal er een aflevering zijn waarin het leven als homo in het moeras centraal zal staan. De research hiervoor vindt namelijk deze week op de tweede dag van Rosj Hasjana plaats, als de schrijver/regisseur als enige heteroman aan zal schuiven tijdens de nieuwjaarsmaaltijd in onze flat.

De serie is nu alleen nog in Hebreeuws verkrijgbaar, maar ik laat het hier weten zodra er Engelse ondertiteling beschikbaar is.


JoycevanuitJeruzalem