Hashem

'Take care now, watch out for the settlers'. Hashem's goede raad gaat nog net vooraf aan de zak afval die we naar ons hoofd geslingerd krijgen als we via het met vuil versperde zandpad zijn huis verlaten. We hebben zojuist beelden gezien van andere manieren waarop kolonisten Hashem en zijn buren het leven onmogelijk maken sinds ze hun intrek in de wijk namen. Toen de incidenten tijdens de tweede intifada (2000-2006) erger en frequenter werden, heeft de Israelische mensenrechtenorganisatie B'tselem camera's onder de inwoners van Hebron uitgedeeld om het geweld van de kolonisten vast te kunnen leggen.

Hebron is de grootste stad op de Westoever en was tot de zesdaagse oorlog van 1967 het commercieel centrum van de Palestijnse gebieden. In 1968 stichtten Joodse kolonisten de eerste settlement in het centrum van Hebron en sindsdien zijn er nog 3 in de binnenstad bijgekomen. Op het moment maken 500 kolonisten en hun 2000 beschermers van de Israel Defence Forcea de dienst uit in de oude stad; zone H2, afgebakend met checkpoints en te herkennen aan de soldaten op elke straathoek.

De winkels zijn hier gesloten en de werkloosheid benadert de 100%. De inwoners van zone H2 hebben geen kans op een baan in het door de Palestijnse Autoriteit bestuurde stadsdeel H1, omdat werkgevers bang zijn dat zij te vaak verstek zullen laten gaan. Bij een verhoogd risico op escalerend geweld, meestal na een eerder incident, grijpt het Israelische leger namelijk in door de Palestijnse bewoners van H2 een straatverbod op te leggen. De Palestijen die nog niet om economische of veiligheidsredenen weggevlucht zijn, beschermen zich met netten tegen de stenen en andere voorwerpen die dagelijks naar beneden worden gegooid. Dat betekent gewoon even het raam uit, want de settlers in de oude stad hebben hun huizen bovenop die van de Palestijnse inwoners gebouwd (te zien aan de geplamuurde muren bovenop de stenen onderverdieping, of een Israelische vlag).

Hashem heeft de pech dat een grote groep kolonisten zich in de wijk boven zijn woning heeft gevestigd. De afgelopen jaren heeft dat hem een verwoeste inboedel, doorgezaagde druivenbomen en een tuin vol afval -van gebruikt toiletpapier tot een wasmachine-opgeleverd. De 'bescherming' van het leger bracht hem hierbij een vernield gebit en meer dan 350 dagen huiarrest sinds 2000. De oudste dochter van Hashem en Naheel voelt zich eindelijk wat veiliger nu de nieuwe schooldirecteur heeft besloten om zaterdag lesvrij te maken. Dat betekent een bevrijding van de wekelijkse treitering door de kolonisten die de sjabbat hier graag aan wijdden.


Verhuizen is geen optie voor Hashem. Zijn familie woont al generaties lang op deze plek, zijn broer en diens vrouw en zeven kinderen zijn ook nog steeds gebleven. Verhuizen is bovendien financieel niet realistisch. Tot een jaar geleden had Hashem nog een door de VN gesubsidieerde baan, maar sinds dit programma is gestopt, zijn de gezinnen van hem en zijn broer afhankelijk van het geld dat de schilderijen van Naheel opleveren.

Ik hoorde Hashem's verhaal omdat hij nu al zijn tijd gebruikt om de situatie in Hebron wereldkundig te maken en te verbeteren. Hiervoor ontvangt hij bijna dagelijks mensen -van internationale politici tot vrijwilligers - om hen zijn verhaal te vertellen en met behulp van zelfgemaakte videos te laten zien. Onlangs heeft hij een groep Israelische jongeren uitgenodigd om samen met de kinderen uit zijn buurt een dag te voetballen. Hij wilde hiermee de kinderen tolerantie bijbrengen en volwassenen stimuleren een voorbeeld hieraan te nemen.

Naast Hashem heb ik in Hebron Lauren van het Christian Peacemakers Team ontmoet. Het CPT zorgt door haar aanwezigheid samen met het team van Tempary International Presence in the city of Hebron, voor bescherming van de Palestijnse inwoners van de stad. Van Lauren ik veel geleerd over de geschiedenis en huidige situatie in Hebron. Sytske vertelt hierover op haar blog.

Ook Nawal maakte veel indruk op me. Zij heeft haar winkel in de oude stad weer geopend sinds het stimuleringsbeleid van de Palestijnse Autoriteit. Om het oude centrum weer leefbaar te maken ontvangen winkeliers die een doorstart aandurven maandelijks 200 dollar. De winkeliers doen dit puur voor het signaal wat zij hiermee afgeven, de toeristen blijven voorlopig nog weg. Nawal verkoopt haar producten -allemaal handgemaakt door vrouwen uit Hebron- echter ook online* en ziet haar winkel als een kans om, net als Hashem, zoveel mogelijk mensen te vertellen over de realiteit in Hebron.

* website helaas niet bereikbaar op het moment