Verhuisd

Ik woon in een hotel de komende vijf maanden en nu de eerste ongemakkelijke week erop zit, begin ik de voordelen ervan in te zien. Het ongemak was geheel mijnerzijds, moet ik erbij zeggen. Welke houding wordt je geacht aan te nemen als iemand je vloer wilt schrobben en zich daarvoor verontschuldigd omdat je nog in bed ligt? Ik begon de week met ‘no really, you don’t have to do this every day’, maar na een afkeurende blik en ‘clean, clean’ roep ik nu vrolijk ‘todaa’ en maak ik van de gelegenheid gebruik om maar eens mijn bed uit te komen.

Na deze introductie voel ik me genoodzaakt om mijn verhaal te illustreren met foto’s, omdat jullie nu ongetwijfeld het beeld hebben van een viersterren wolkenkrabber met lange gangen, donkerrood hoogpolig tapijt, boxsprings, donzen dekbedden en zonwerende luiken met afstandsbediening. Het is eigenlijk een guesthouse, bestaande uit 2 appartementen met elk vier kamers, met origineel jaren vijftig interieur, wollen dekens en verkleurde vitrage. Zie bewijsstukken:

Maar ik had het over de voordelen, en ondanks de staat ervan, zijn de meubels aanwezig en dat scheelt een hele investering. En niet alleen mijn vloer, maar ook de badkamer en keuken en zelfs de koelkast worden dagelijks schoongemaakt. Wekelijks krijg ik schone handdoeken én lakens, wat niet alleen betekent dat ik deze niet hoef te wassen maar ook dat ik mijn bed niet zelf hoef te verschonen. Echt, het went.

Had ik al verteld dat de locatie ook top is? Ik kijk uit op de voormalige suicide zone; dan weet je dat je in het centrum zit. Het enige nadeel is de aanwezigheid van zowel de schoonmaakster als mijn huisbaas Tamar elke ochtend. De reden dat ik nog in bed lig als de vloer gedaan wordt, is dat het dan zelden later dan acht uur is. Ik heb een ochtendhumeur dat van me vraagt om minstens een uur na mijn wekker met niemand te praten, en dat is elke keer weer een uitdaging als ik me richting badkamer langs twee druk kletsende vrouwen wring.

Vanochtend kwam dit onverhoopt toch tot een gesprek, toen Tamar haar excuses aanbood voor haar bemoeienis met mijn komkommerbeheer. Ze had deze nat aangetroffen in de koelkast en kon de verleiding niet weerstaan om ze in papier te wikkelen; de enige juiste manier om ze te bewaren namelijk. Geen probleem, bedankt voor de tip. Ik moet bekennen dat ik wel verbaasd verbaasd was om mijn komkommers niet in keukenpapier, maar in uitgeknipte stukjes oude krant terug te vinden. De hele affaire heeft me wel een idee gegeven van de mogelijke dader achter het steeds verplaatsen van mijn brood uit de vriezer naar erop. Ik gok dat het buitengewoon ongepast is om pita’s onder zulke barre omstandigheden te bewaren.

Het motief komt in ieder geval voort uit de beste bedoelingen. Voor de bemoeienis was ik al gewaarschuwd toen Tamar’s man bij onze eerste kennismaking zei ‘You’ll be living here for five months, we’ll be like family!’. Ik was blij met het woordje ‘like’, toen hij daarna overging op een uitvoerige beschrijving van zijn zeven kleinzonen die ik allemaal maar eens moet ontmoeten. Helaas zit de jongste nog in het leger en is de oudste getrouwd, maar uit de rest mag ik kiezen. Mocht ik ze ooit echt ontmoeten, dan zijn jullie de eerste die het horen.

JoycevanuitJeruzalem